Voila, intussen zijn we zondagavond (eigenlijk moest ik al in mijn bed liggen) en heb ik over alles nog eens wat beter kunnen nadenken.
Eerst en vooral wil ik iedereen bedanken voor de vele mails, reacties, SMS-jes die jullie me stuurden. Jullie steun heeft ervoor gezorgd dat er nu reeds een drang is ontstaan om er weer volledige in te vliegen.
Al ga ik wel eerst mijn voet moeten laten onderzoeken voor ik terug aan het trainen kan slaan. Maar de goesting om er in te vliegen is er zeker al terug.
Dit was mijn eerste keer dat ik een DNF achter mijn naam kreeg in een triatlon en het verwerken ervan was zwaarder dan verwacht.

Lees meer ...

Voor diegene die het nog niet weten, ik heb dus opgegeven na een 12-tal kilometer lopen. Op dat moment kon ik bijna niet meer lopen van de pijn in de voet en wandelen deed nog meer pijn.
Maar de beslissing was eigenlijk al vroeger gevallen. na een 2 à 3-tal kilometer lopen begon het al door mijn hoofd te spoken om te stoppen, ik kreeg geen lucht door de warmte en had toen al pijn. De mentale weerbaarheid had de laatste week zo'n danige deuk gekregen dat ik er eigenlijk al van voor de start geen zin in had.
Het is niet makkelijk (voor mij was het zelfs niet mogelijk) om je op te laden voor een Ironman als je volledige linkerkant pijn doet door de gekneusde spieren tijdens de minste aanraking en als je rechtervoet het niet toelaat om pijnvrij te lopen.

OK, voor diegenen die toch willen weten hoe het vandaag in detail verlopen is, hier toch een verslag van mijn tochtje.

Lees meer ...

Gisteren opgestaan met een volledig stijve linkerkant na mijn valpartijke.
De elleboog die het meest gehavend is bleek nog de minste pijn te doen, het waren vooral de pols en schouder/tricep die de grootste duw gekregen hadden.
Lees meer ...

En eigenlijk druk ik de titel nog mild uit, maar je moet niet bang zijn om verder te lezen hoor, I will survive.
Het is eigenlijk maandag al begonnen toen ik tijdens het rondneuzen in de winkeltjes hier in Kona pijn kreeg in de rechter voet. Op dat moment gaf ik daar niet veel aandacht aan maar tegen de avond begon dit steeds erger en erger te worden. Tot op een moment dat ik eigenlijk niet meer gewoon kon steunen op die voet.
Tja, dat ging wel overgaan dacht ik zo. Gisteren nog last gehad maar nog altijd het idee, morgen zal wel beter zijn.

Lees meer ...

Deze morgen stond er dus een zwemmeke in de oceaan op het programma. En dat D-Day hier nu steeds dichterbij komt is 's morgens zeker te zien aan de pier van Kona.
Steeds meer atleten komen al vroeg zwemmen en de organisatie voorziet vanaf nu ook een bewaakte zone om je kledij af te geven.
Daarnaast is de organisatie ook druk in de weer om het centrum van Kona om te toveren tot een atletendorp met tal van standjes met de nieuwste flashy kledij en materiaal.

Lees meer ...

Het taperen is gestart en daarmee zal het ook enkele dagen moeilijker worden om de nodige inspiratie te vinden om iets neer te pennen.
Vanaf dinsdag komt het Ironman circus hier dan op gang en vanaf dan zal er wel weer meer te melden vallen.
Deze voormiddag een 90km gefietst en daarmee zat de training er al op voor vandaag. Daarna wat aan het zwembad gelegen en nog eens samen met Sander en Dominic inkopen gaan doen en in het centrum van Kona gelopen.
Ondertussen waren mijn trouwe supporters al onderweg naar Hawi en zij hebben dan ook voor wat nieuwe foto's gezorgd die je al online kunt bekijken.
Morgen om 7u in het grote zwembad gaan zwemmen en daarna nog een 10km lopen.

Morgen gaan L&H (Linda en Herman) naar Hilo om de watervallen te bekijken.
Ik verwacht van hen iedere avond een uitgebreide uitleg over hun dag en uitleg bij de foto's zodat ik het thuis kan verder vertellen zoals ik het zelf meegemaakt zou hebben.

Gisteren avond zijn mijn moeder en Herman goed toegekomen en vandaag hebben ze al direct kennis gemaakt met het tropische klimaat hier in Hawaii. Naar de winkel gaan lukt nog net omdat daar de airco volle bak draait, de boodschappen van de wagen tot op het derde verdiep dragen blijkt dan weer een veel lastiger opdracht te zijn als ik Herman zwetend naar boven zie lopen.

Lees meer ...

Voila, vandaag de laatste zware training gedaan. 20km gelopen waarvan 10 aan een behoorlijk goed tempo (rapper dan IM tempo). Vanaf nu zal alles op een rustige manier gebeuren en hopelijk zullen de beentjes ook steeds sterker aanvoelen.
Want ik voel wel dat er wat vermoeidheid in zit momenteel. Is ook wel logisch want de laatste weken voor ik naar hier kwam had ik niet zoveel trainingsuren kunnen afwerken door mijn drukke werkagenda. En als je dan hier gemiddeld 2 trainingen op een dag moet afwerken begin je dat wel toe voelen.
Maar nu nog een weekske rustig aan en dan ga ik er wel staan (allé, hoop ik toch).
Ook al heb ik nog altijd het gevoel dat het hier net iets te warm is voor mij, toch ga ik me niet laten kennen.

Vanavond komen ook mijn moeder en Herman toe, dus vanaf dan moet ik mijn condo delen met hen en zal er hier wat meer leven in huis zijn.
Ik moet dringend een keer nadenken welke taakjes ik hen allemaal kan geven om mezelf het leven nog wat makkelijker te maken :-).

Deze namidag gaan we waarschijnlijk nog een keer rond lopen in Kona zelf of wat aan het zwembad/strand liggen.
Pffff, het is hier lastig zenne :-)

Oh ja, ik schrijf in de titel wel dat het zwaarste erop zit maar ik heb net op mijn trainingschema gezien dat ik volgende week zaterdag nog een zwaardere training heb.
Bink heeft er een Ironmanneke op gezet.
Dus dat zal waarschijnlijk ook nog ne zware dag worden.

Vandaag heb ik het ganse fietsparkoers afgefietst en ik vond het serieus tegenvallen. Ik denk dat de looptraining van gisteren er ook wel voor iets tussen zat.
Het begon deze morgen wel zeer goed toen ik net buiten Kona een triatleet achter een scooter zag rijden een 50-tal meter voor me. Ze waren nog maar pas vertrokken en reden nog niet rap dus kon ik er makkelijk naartoe rijden.

Lees meer ...