Niet zo superkes momenteel
En eigenlijk druk ik de titel nog mild uit, maar je moet niet bang zijn om verder te lezen hoor, I will survive.
Het is eigenlijk maandag al begonnen toen ik tijdens het rondneuzen in de winkeltjes hier in Kona pijn kreeg in de rechter voet. Op dat moment gaf ik daar niet veel aandacht aan maar tegen de avond begon dit steeds erger en erger te worden. Tot op een moment dat ik eigenlijk niet meer gewoon kon steunen op die voet.
Tja, dat ging wel overgaan dacht ik zo. Gisteren nog last gehad maar nog altijd het idee, morgen zal wel beter zijn.
Maar deze morgen na het zwemmen begon het terug erger te worden en na het skypen met Katrientje kon ik niet anders dan haar raad opvolgen en zo rap mogelijk er proberen iemand te laten kijken.
Moest Katrientje hier geweest zijn zou ik natuurlijk al geen 2 dagen gewacht hebben, maar ja, venten hé. Dank u wel schatteke, wat zou ik toch doen hé zonder jou.
Dus deze morgen naar het atleten dorp gereden met de hoop om ergens een medical tent of zo te vinden maar toen ik voorbij Lava Java reed zag ik Marino zitten, dus remmen toe en aan hem raad vragen.
Zo ben ik deze middag mogen langsgaan bij hun privé Kinesist van het team die er eens ging naar kijken, Tim, een supervriendelijke gast die me volledig onder de loep genomen heeft om de oorzaak te vinden.
Het zou een ontsteking zijn van een pees onderaan de voet. Na een ultrasone behandeling en na het aanbrengen van zo'n blauwe tape kon ik terug de baan op.
Een ontstekingsremmer en ijs konden helpen zij hij dus rap eens opgezocht welke er niet op de dopinglijst stonden en de fiets op en naar de Walmart achter medicatie en een ijs compress.
Ik pak daar een bocht op de parking en ik zie daar nog net een donkere plek op het asfalt liggen maar te laat, KNAL, BOEM, PETAT voorwiel schuift weg en voor ik het weet knal ik daar tegen de grond. Ik reed maar 20 km/u maar des te trager je rijd des te harder je valt denk ik.
Uit interesse toch nog eens terug gaan kijken wat daar nu op de baan lag en het was dus een olie plas midden in die bocht. Spekglad als ijs. Waarschijnlijk had zo'n super verbouwde amerikaanse jeep daar iets achtergelaten.
Gevolg: linker schouder, elleboog en knie geschaafd. Maar niets ergs want momenteel heb ik er al geen pijn meer in.
Dus het was me het dagje wel. Hopelijk is de ellende nu gepasseerd zodat ik hier nog heelhuids aan de start kan komen.
Ik hou jullie wel op de hoogte van de verdere gebeurtenissen hier. En hopelijk heb ik de komende dagen niet veel te melden want dat betekent meestal dat alles goed gaat.
Het is eigenlijk maandag al begonnen toen ik tijdens het rondneuzen in de winkeltjes hier in Kona pijn kreeg in de rechter voet. Op dat moment gaf ik daar niet veel aandacht aan maar tegen de avond begon dit steeds erger en erger te worden. Tot op een moment dat ik eigenlijk niet meer gewoon kon steunen op die voet.
Tja, dat ging wel overgaan dacht ik zo. Gisteren nog last gehad maar nog altijd het idee, morgen zal wel beter zijn.
Maar deze morgen na het zwemmen begon het terug erger te worden en na het skypen met Katrientje kon ik niet anders dan haar raad opvolgen en zo rap mogelijk er proberen iemand te laten kijken.
Moest Katrientje hier geweest zijn zou ik natuurlijk al geen 2 dagen gewacht hebben, maar ja, venten hé. Dank u wel schatteke, wat zou ik toch doen hé zonder jou.
Dus deze morgen naar het atleten dorp gereden met de hoop om ergens een medical tent of zo te vinden maar toen ik voorbij Lava Java reed zag ik Marino zitten, dus remmen toe en aan hem raad vragen.
Zo ben ik deze middag mogen langsgaan bij hun privé Kinesist van het team die er eens ging naar kijken, Tim, een supervriendelijke gast die me volledig onder de loep genomen heeft om de oorzaak te vinden.
Het zou een ontsteking zijn van een pees onderaan de voet. Na een ultrasone behandeling en na het aanbrengen van zo'n blauwe tape kon ik terug de baan op.
Een ontstekingsremmer en ijs konden helpen zij hij dus rap eens opgezocht welke er niet op de dopinglijst stonden en de fiets op en naar de Walmart achter medicatie en een ijs compress.
Ik pak daar een bocht op de parking en ik zie daar nog net een donkere plek op het asfalt liggen maar te laat, KNAL, BOEM, PETAT voorwiel schuift weg en voor ik het weet knal ik daar tegen de grond. Ik reed maar 20 km/u maar des te trager je rijd des te harder je valt denk ik.
Uit interesse toch nog eens terug gaan kijken wat daar nu op de baan lag en het was dus een olie plas midden in die bocht. Spekglad als ijs. Waarschijnlijk had zo'n super verbouwde amerikaanse jeep daar iets achtergelaten.
Gevolg: linker schouder, elleboog en knie geschaafd. Maar niets ergs want momenteel heb ik er al geen pijn meer in.
Dus het was me het dagje wel. Hopelijk is de ellende nu gepasseerd zodat ik hier nog heelhuids aan de start kan komen.
Ik hou jullie wel op de hoogte van de verdere gebeurtenissen hier. En hopelijk heb ik de komende dagen niet veel te melden want dat betekent meestal dat alles goed gaat.