Gokel was zwak (zowel mentaal als fysiek)
Voor diegene die het nog niet weten, ik heb dus opgegeven na een 12-tal kilometer lopen. Op dat moment kon ik bijna niet meer lopen van de pijn in de voet en wandelen deed nog meer pijn.
Maar de beslissing was eigenlijk al vroeger gevallen. na een 2 à 3-tal kilometer lopen begon het al door mijn hoofd te spoken om te stoppen, ik kreeg geen lucht door de warmte en had toen al pijn. De mentale weerbaarheid had de laatste week zo'n danige deuk gekregen dat ik er eigenlijk al van voor de start geen zin in had.
Het is niet makkelijk (voor mij was het zelfs niet mogelijk) om je op te laden voor een Ironman als je volledige linkerkant pijn doet door de gekneusde spieren tijdens de minste aanraking en als je rechtervoet het niet toelaat om pijnvrij te lopen.
OK, voor diegenen die toch willen weten hoe het vandaag in detail verlopen is, hier toch een verslag van mijn tochtje.
Deze morgen tijdens de zwemstart begon de miserie al, als in een blik sardienen moesten we daar schouder aan schouder watertrappelen. In die 10min heb ik waarschijnlijk al 1000 keer een tik gekregen tegen mijn gehavende elleboog met de nodige pijn als resultaat (op dat moment zag ik het dus al niet meer zitten). In de start was ik goed mee maar al rap kwamen ze langs allekanten langs me gevlogen.
Weeral met het nodige duw en trek werk en dus ook terug de nodige pijn bij elke aanraking. Waar ik anders bij teveel slaag gerust ook eens durf doorgaan moest ik nu schermen om mijn linkerarm niet met anderen in contact te brengen.
Nooit echt het goede gevoel tijdens het zwemmen gehad, ook geen super slecht gevoel en na 1u01 uit het water gesukkeld. Op dat moment vond ik dat gezien de omstandigheden niet zo slecht, maar natuurlijk ook niet super als je weet dat ik dinsdag (voor mijn val) het volledige traject gezwommen heb in 1u03 zonder te forceren.
Dan de fiets op: direct al kramp in de linker hamstring, maar dat heb ik al meerdere malen gehad en normaal heb ik daar weinig last van. Na 60km was die pijn over en kon ik eindelijk vlot beginnen fietsen en vanaf dan ben ik ook steeds meer mensen beginnen inhalen.
Naar Hawi toe stond er vandaag zeer weinig wind en ook tijdens de afdaling viel alles zeer goed mee. Maar het ergste was het stuk terug naar Kona, daar stond echt wel een zeer stevige wind en toen heb ik eigenlijk al wat teveel krachten verbruikt.
Tegen dan had ik ook al last gekregen van mijn rechter achiliespees (zo is ook de pijn aan mijn voet begonnen) en daarom iets moeten verminderen tegen het einde toe.
Behoorlijk tevreden van mijn fietsen (net boven de 5u) de wissel binnen gereden en bij het eerste lopen al gevoelt dat de voet al direct pijn deed.
Wel vertrokken met lopen en na een 3-tal km had ik al het idee om enkel de lus op Alii Drive te lopen en dan te stoppen. En dat is nu juist de mentale sterkte die ik vandaag ontbrak om door te zetten. Iedereen heeft het uiteindelijk warm en lastig maar ik kon het niet opbrengen om te blijven lopen.
Daarom al bijna direct begonnen met wandelen gecombineerd met joggen (Start-To-Run eigenlijk) en al rap stond mijn beslissing vast om te stoppen. Ik had niet de mentale weerbaarheid om de pijn in mijn voet te verbijten.
Uiteindelijk denk ik wel dat het de goede beslissing geweest is want na 10km kon ik eigenlijk niet meer normaal lopen van de pijn en stappen ging al bijna helemaal niet meer.
Zo eindigt dus mijn seizoen en ik moet besluiten dat ik ook maar een mens ben en geen machine.
De laatste drie maand heb ik veel te veel moeten werken en was de combinatie met trainen eigenlijk onmogelijk, ik heb het geprobeert maar het is dus niet gelukt.
En nog om af te sluiten, en dat zeg ik niet omdat ik een slechte wedstrijd gedaan heb want ik heb het vooral ook al tegen verschillende mensen gezegd: ik vind de wedstrijd in Hawaii niets mytisch hebben, ik vind het eigenlijk maar een zeer pover georganiseerde Ironman.
Maar ja, iedereen wil hier eens geweest zijn zeker.
Maar de beslissing was eigenlijk al vroeger gevallen. na een 2 à 3-tal kilometer lopen begon het al door mijn hoofd te spoken om te stoppen, ik kreeg geen lucht door de warmte en had toen al pijn. De mentale weerbaarheid had de laatste week zo'n danige deuk gekregen dat ik er eigenlijk al van voor de start geen zin in had.
Het is niet makkelijk (voor mij was het zelfs niet mogelijk) om je op te laden voor een Ironman als je volledige linkerkant pijn doet door de gekneusde spieren tijdens de minste aanraking en als je rechtervoet het niet toelaat om pijnvrij te lopen.
OK, voor diegenen die toch willen weten hoe het vandaag in detail verlopen is, hier toch een verslag van mijn tochtje.
Deze morgen tijdens de zwemstart begon de miserie al, als in een blik sardienen moesten we daar schouder aan schouder watertrappelen. In die 10min heb ik waarschijnlijk al 1000 keer een tik gekregen tegen mijn gehavende elleboog met de nodige pijn als resultaat (op dat moment zag ik het dus al niet meer zitten). In de start was ik goed mee maar al rap kwamen ze langs allekanten langs me gevlogen.
Weeral met het nodige duw en trek werk en dus ook terug de nodige pijn bij elke aanraking. Waar ik anders bij teveel slaag gerust ook eens durf doorgaan moest ik nu schermen om mijn linkerarm niet met anderen in contact te brengen.
Nooit echt het goede gevoel tijdens het zwemmen gehad, ook geen super slecht gevoel en na 1u01 uit het water gesukkeld. Op dat moment vond ik dat gezien de omstandigheden niet zo slecht, maar natuurlijk ook niet super als je weet dat ik dinsdag (voor mijn val) het volledige traject gezwommen heb in 1u03 zonder te forceren.
Dan de fiets op: direct al kramp in de linker hamstring, maar dat heb ik al meerdere malen gehad en normaal heb ik daar weinig last van. Na 60km was die pijn over en kon ik eindelijk vlot beginnen fietsen en vanaf dan ben ik ook steeds meer mensen beginnen inhalen.
Naar Hawi toe stond er vandaag zeer weinig wind en ook tijdens de afdaling viel alles zeer goed mee. Maar het ergste was het stuk terug naar Kona, daar stond echt wel een zeer stevige wind en toen heb ik eigenlijk al wat teveel krachten verbruikt.
Tegen dan had ik ook al last gekregen van mijn rechter achiliespees (zo is ook de pijn aan mijn voet begonnen) en daarom iets moeten verminderen tegen het einde toe.
Behoorlijk tevreden van mijn fietsen (net boven de 5u) de wissel binnen gereden en bij het eerste lopen al gevoelt dat de voet al direct pijn deed.
Wel vertrokken met lopen en na een 3-tal km had ik al het idee om enkel de lus op Alii Drive te lopen en dan te stoppen. En dat is nu juist de mentale sterkte die ik vandaag ontbrak om door te zetten. Iedereen heeft het uiteindelijk warm en lastig maar ik kon het niet opbrengen om te blijven lopen.
Daarom al bijna direct begonnen met wandelen gecombineerd met joggen (Start-To-Run eigenlijk) en al rap stond mijn beslissing vast om te stoppen. Ik had niet de mentale weerbaarheid om de pijn in mijn voet te verbijten.
Uiteindelijk denk ik wel dat het de goede beslissing geweest is want na 10km kon ik eigenlijk niet meer normaal lopen van de pijn en stappen ging al bijna helemaal niet meer.
Zo eindigt dus mijn seizoen en ik moet besluiten dat ik ook maar een mens ben en geen machine.
De laatste drie maand heb ik veel te veel moeten werken en was de combinatie met trainen eigenlijk onmogelijk, ik heb het geprobeert maar het is dus niet gelukt.
En nog om af te sluiten, en dat zeg ik niet omdat ik een slechte wedstrijd gedaan heb want ik heb het vooral ook al tegen verschillende mensen gezegd: ik vind de wedstrijd in Hawaii niets mytisch hebben, ik vind het eigenlijk maar een zeer pover georganiseerde Ironman.
Maar ja, iedereen wil hier eens geweest zijn zeker.