Een dagje later
Voila, intussen zijn we zondagavond (eigenlijk moest ik al in mijn bed liggen) en heb ik over alles nog eens wat beter kunnen nadenken.
Eerst en vooral wil ik iedereen bedanken voor de vele mails, reacties, SMS-jes die jullie me stuurden. Jullie steun heeft ervoor gezorgd dat er nu reeds een drang is ontstaan om er weer volledige in te vliegen.
Al ga ik wel eerst mijn voet moeten laten onderzoeken voor ik terug aan het trainen kan slaan. Maar de goesting om er in te vliegen is er zeker al terug.
Dit was mijn eerste keer dat ik een DNF achter mijn naam kreeg in een triatlon en het verwerken ervan was zwaarder dan verwacht.
Ik heb van enkele mensen het bericht gekregen dat de titel van mijn verslag een beetje te hard was, maar dat gevoel had ik wel gisteren en daarom had ik er toch voor gekozen om die titel te nemen.
Het verwerken van mijn opgave heb ik eigenlijk al gedaan door toen ik gestopt was gewoon langs het parkoers te blijven staan en de anderen aan te moedigen.
Het was mentaal niet gemakkelijk om daar nog meer dan 2u de andere belgen te zien passeren en aan te moedigen maar ik wou blijven staan tot Dominic ging finishen.
Ik heb meerdere malen de tranen in de ogen gekregen maar dat heeft me wel geholpen om alles rapper te verwerken zodat ik nog 2 dagen van het eiland hier kan genieten.
Zo zijn we vandaag een ganse dag op uitstap geweest naar de rainbow watervallen en de Waipio Vallei, de awards ceremony heb ik dan ook aan me laten voorbij gaan en in de plaats zijn we zelf iets gaan eten.
Ik moet trouwens zo rap mogelijk mijn bandje van rond mijn arm halen want veel te veel mensen spreken mij aan over hoe mijn wedstrijd geweest was. En dan krijg ik het toch nog maar moeilijk over mijn lippen om te zeggen dat ik opgegeven ben.
Het is misschien wel verwerkt maar vergeten nog zeker niet, ook al weet ik zeker dat met mijn blessure aan mijn voet de wedstrijd vervolledigen onmogelijk geweest was.
Dat weet ik nu wel zeker na een dagje sightseeing op het eiland, waar ik toen ik thuis kwam nog amper een voet kon verzetten.
Morgen ga ik ook proberen om nog een heleboel foto's online te zetten zodat jullie ook nog een beetje kunnen mee genieten van wat wij hier doen.
Eerst en vooral wil ik iedereen bedanken voor de vele mails, reacties, SMS-jes die jullie me stuurden. Jullie steun heeft ervoor gezorgd dat er nu reeds een drang is ontstaan om er weer volledige in te vliegen.
Al ga ik wel eerst mijn voet moeten laten onderzoeken voor ik terug aan het trainen kan slaan. Maar de goesting om er in te vliegen is er zeker al terug.
Dit was mijn eerste keer dat ik een DNF achter mijn naam kreeg in een triatlon en het verwerken ervan was zwaarder dan verwacht.
Ik heb van enkele mensen het bericht gekregen dat de titel van mijn verslag een beetje te hard was, maar dat gevoel had ik wel gisteren en daarom had ik er toch voor gekozen om die titel te nemen.
Het verwerken van mijn opgave heb ik eigenlijk al gedaan door toen ik gestopt was gewoon langs het parkoers te blijven staan en de anderen aan te moedigen.
Het was mentaal niet gemakkelijk om daar nog meer dan 2u de andere belgen te zien passeren en aan te moedigen maar ik wou blijven staan tot Dominic ging finishen.
Ik heb meerdere malen de tranen in de ogen gekregen maar dat heeft me wel geholpen om alles rapper te verwerken zodat ik nog 2 dagen van het eiland hier kan genieten.
Zo zijn we vandaag een ganse dag op uitstap geweest naar de rainbow watervallen en de Waipio Vallei, de awards ceremony heb ik dan ook aan me laten voorbij gaan en in de plaats zijn we zelf iets gaan eten.
Ik moet trouwens zo rap mogelijk mijn bandje van rond mijn arm halen want veel te veel mensen spreken mij aan over hoe mijn wedstrijd geweest was. En dan krijg ik het toch nog maar moeilijk over mijn lippen om te zeggen dat ik opgegeven ben.
Het is misschien wel verwerkt maar vergeten nog zeker niet, ook al weet ik zeker dat met mijn blessure aan mijn voet de wedstrijd vervolledigen onmogelijk geweest was.
Dat weet ik nu wel zeker na een dagje sightseeing op het eiland, waar ik toen ik thuis kwam nog amper een voet kon verzetten.
Morgen ga ik ook proberen om nog een heleboel foto's online te zetten zodat jullie ook nog een beetje kunnen mee genieten van wat wij hier doen.
« Prev item - Next item »
-------------------
-------------------