http://www.jourygokel.be Triatlon en-us Nucleus CMS v3.23 © Weblog http://backend.userland.com/rss http://www.jourygokel.be/nucleus/nucleus2.gif http://www.jourygokel.be http://www.jourygokel.beindex.php?itemid=197 Eerst en vooral wil ik iedereen bedanken voor de vele mails, reacties, SMS-jes die jullie me stuurden. Jullie steun heeft ervoor gezorgd dat er nu reeds een drang is ontstaan om er weer volledige in te vliegen.
Al ga ik wel eerst mijn voet moeten laten onderzoeken voor ik terug aan het trainen kan slaan. Maar de goesting om er in te vliegen is er zeker al terug.
Dit was mijn eerste keer dat ik een DNF achter mijn naam kreeg in een triatlon en het verwerken ervan was zwaarder dan verwacht.

Ik heb van enkele mensen het bericht gekregen dat de titel van mijn verslag een beetje te hard was, maar dat gevoel had ik wel gisteren en daarom had ik er toch voor gekozen om die titel te nemen.
Het verwerken van mijn opgave heb ik eigenlijk al gedaan door toen ik gestopt was gewoon langs het parkoers te blijven staan en de anderen aan te moedigen.
Het was mentaal niet gemakkelijk om daar nog meer dan 2u de andere belgen te zien passeren en aan te moedigen maar ik wou blijven staan tot Dominic ging finishen.
Ik heb meerdere malen de tranen in de ogen gekregen maar dat heeft me wel geholpen om alles rapper te verwerken zodat ik nog 2 dagen van het eiland hier kan genieten.

Zo zijn we vandaag een ganse dag op uitstap geweest naar de rainbow watervallen en de Waipio Vallei, de awards ceremony heb ik dan ook aan me laten voorbij gaan en in de plaats zijn we zelf iets gaan eten.
Ik moet trouwens zo rap mogelijk mijn bandje van rond mijn arm halen want veel te veel mensen spreken mij aan over hoe mijn wedstrijd geweest was. En dan krijg ik het toch nog maar moeilijk over mijn lippen om te zeggen dat ik opgegeven ben.
Het is misschien wel verwerkt maar vergeten nog zeker niet, ook al weet ik zeker dat met mijn blessure aan mijn voet de wedstrijd vervolledigen onmogelijk geweest was.
Dat weet ik nu wel zeker na een dagje sightseeing op het eiland, waar ik toen ik thuis kwam nog amper een voet kon verzetten.
Morgen ga ik ook proberen om nog een heleboel foto's online te zetten zodat jullie ook nog een beetje kunnen mee genieten van wat wij hier doen. ]]> General http://www.jourygokel.beindex.php?itemid=197 Mon, 12 Oct 2009 11:36:42 +0200 http://www.jourygokel.beindex.php?itemid=196 Maar de beslissing was eigenlijk al vroeger gevallen. na een 2 à 3-tal kilometer lopen begon het al door mijn hoofd te spoken om te stoppen, ik kreeg geen lucht door de warmte en had toen al pijn. De mentale weerbaarheid had de laatste week zo'n danige deuk gekregen dat ik er eigenlijk al van voor de start geen zin in had.
Het is niet makkelijk (voor mij was het zelfs niet mogelijk) om je op te laden voor een Ironman als je volledige linkerkant pijn doet door de gekneusde spieren tijdens de minste aanraking en als je rechtervoet het niet toelaat om pijnvrij te lopen.

OK, voor diegenen die toch willen weten hoe het vandaag in detail verlopen is, hier toch een verslag van mijn tochtje.
Deze morgen tijdens de zwemstart begon de miserie al, als in een blik sardienen moesten we daar schouder aan schouder watertrappelen. In die 10min heb ik waarschijnlijk al 1000 keer een tik gekregen tegen mijn gehavende elleboog met de nodige pijn als resultaat (op dat moment zag ik het dus al niet meer zitten). In de start was ik goed mee maar al rap kwamen ze langs allekanten langs me gevlogen.
Weeral met het nodige duw en trek werk en dus ook terug de nodige pijn bij elke aanraking. Waar ik anders bij teveel slaag gerust ook eens durf doorgaan moest ik nu schermen om mijn linkerarm niet met anderen in contact te brengen.
Nooit echt het goede gevoel tijdens het zwemmen gehad, ook geen super slecht gevoel en na 1u01 uit het water gesukkeld. Op dat moment vond ik dat gezien de omstandigheden niet zo slecht, maar natuurlijk ook niet super als je weet dat ik dinsdag (voor mijn val) het volledige traject gezwommen heb in 1u03 zonder te forceren.
Dan de fiets op: direct al kramp in de linker hamstring, maar dat heb ik al meerdere malen gehad en normaal heb ik daar weinig last van. Na 60km was die pijn over en kon ik eindelijk vlot beginnen fietsen en vanaf dan ben ik ook steeds meer mensen beginnen inhalen.
Naar Hawi toe stond er vandaag zeer weinig wind en ook tijdens de afdaling viel alles zeer goed mee. Maar het ergste was het stuk terug naar Kona, daar stond echt wel een zeer stevige wind en toen heb ik eigenlijk al wat teveel krachten verbruikt.
Tegen dan had ik ook al last gekregen van mijn rechter achiliespees (zo is ook de pijn aan mijn voet begonnen) en daarom iets moeten verminderen tegen het einde toe.
Behoorlijk tevreden van mijn fietsen (net boven de 5u) de wissel binnen gereden en bij het eerste lopen al gevoelt dat de voet al direct pijn deed.
Wel vertrokken met lopen en na een 3-tal km had ik al het idee om enkel de lus op Alii Drive te lopen en dan te stoppen. En dat is nu juist de mentale sterkte die ik vandaag ontbrak om door te zetten. Iedereen heeft het uiteindelijk warm en lastig maar ik kon het niet opbrengen om te blijven lopen.
Daarom al bijna direct begonnen met wandelen gecombineerd met joggen (Start-To-Run eigenlijk) en al rap stond mijn beslissing vast om te stoppen. Ik had niet de mentale weerbaarheid om de pijn in mijn voet te verbijten.
Uiteindelijk denk ik wel dat het de goede beslissing geweest is want na 10km kon ik eigenlijk niet meer normaal lopen van de pijn en stappen ging al bijna helemaal niet meer.
Zo eindigt dus mijn seizoen en ik moet besluiten dat ik ook maar een mens ben en geen machine.
De laatste drie maand heb ik veel te veel moeten werken en was de combinatie met trainen eigenlijk onmogelijk, ik heb het geprobeert maar het is dus niet gelukt.
En nog om af te sluiten, en dat zeg ik niet omdat ik een slechte wedstrijd gedaan heb want ik heb het vooral ook al tegen verschillende mensen gezegd: ik vind de wedstrijd in Hawaii niets mytisch hebben, ik vind het eigenlijk maar een zeer pover georganiseerde Ironman.
Maar ja, iedereen wil hier eens geweest zijn zeker. ]]> General http://www.jourygokel.beindex.php?itemid=196 Sun, 11 Oct 2009 06:59:00 +0200 http://www.jourygokel.beindex.php?itemid=195 De elleboog die het meest gehavend is bleek nog de minste pijn te doen, het waren vooral de pols en schouder/tricep die de grootste duw gekregen hadden.Tijdens het losfietsen met Dominic en Sander bleek al direct dat de pijn in de pols me toch meer last bezorgde dan eerst gedacht, steunen op de pols ging niet zonder pijn maar wanneer ik in de beugel reed had ik er wel geen last van.
En hier in Hawaii moet je uiteindelijk niet veel uit de beugel komen dus dat komt wel goed.
Direct na het fietsen nog eens proberen te lopen, de eerste kilometer ging zonder pijn maar vanaf dan begon de pijn terug opzetten. Ik kan door de pijn heen lopen maar echt aangenaam is het natuurlijk niet.
Het grootste probleem heb ik eigenlijk wanneer ik stop me lopen, dan kan ik amper nog wandelen. Dus belangrijk voor de wedstrijd: niet stoppen met lopen!
Deze morgen dan nog eens kort gezwommen om de schade aan de shouder en tricep eens te testen. De eerste meters gingen zeer slecht maar na een 5-tal mnuten begon de pijn toch al wat te minderen.

Zonet heb ik samen met Katrientje (via Skype) mijn race bags klaargemaakt. Het is altijd leuk om zoiets niet alleen te moeten doen om zeker te zijn dat je niets vergeet.
En meteen ook weer de nodige boost gekregen om er morgen toch stevig tegenaan te gaan. Ook al zal ik waarschijnlijk van in de start al pijn te verdragen hebben (alleen al door de nog open wonden in het zeewater), toch ga ik mijn kop niet laten hangen en proberen er toch het beste van te maken.
Het is een Ironman en daarin heeft iedereen pijn, ik hoop op een grote boost adrenaline zodat ik weinig of geen last van mijn kwetsuren heb.
De wedstrijd is morgen live to volgen op Ironman.com, Track-an-Atlete of via de Live beelden
Mijn nummer is dus 1587 en om 19u Belgische tijd duik ik de oceaan in om aan mijn opdracht te beginnen. De pro's starten al een kwartier vroeger, dus als jullie niets willen missen moeten jullie al van 18u45 op post zijn.
Het volgende bericht op de site zal waarschijnlijk al met pijne benen geschreven worden met het relaas van mijn Ironman in Hawaii.]]> General http://www.jourygokel.beindex.php?itemid=195 Fri, 9 Oct 2009 22:28:38 +0200 http://www.jourygokel.beindex.php?itemid=194 Het is eigenlijk maandag al begonnen toen ik tijdens het rondneuzen in de winkeltjes hier in Kona pijn kreeg in de rechter voet. Op dat moment gaf ik daar niet veel aandacht aan maar tegen de avond begon dit steeds erger en erger te worden. Tot op een moment dat ik eigenlijk niet meer gewoon kon steunen op die voet.
Tja, dat ging wel overgaan dacht ik zo. Gisteren nog last gehad maar nog altijd het idee, morgen zal wel beter zijn.
Maar deze morgen na het zwemmen begon het terug erger te worden en na het skypen met Katrientje kon ik niet anders dan haar raad opvolgen en zo rap mogelijk er proberen iemand te laten kijken.
Moest Katrientje hier geweest zijn zou ik natuurlijk al geen 2 dagen gewacht hebben, maar ja, venten hé. Dank u wel schatteke, wat zou ik toch doen hé zonder jou.
Dus deze morgen naar het atleten dorp gereden met de hoop om ergens een medical tent of zo te vinden maar toen ik voorbij Lava Java reed zag ik Marino zitten, dus remmen toe en aan hem raad vragen.
Zo ben ik deze middag mogen langsgaan bij hun privé Kinesist van het team die er eens ging naar kijken, Tim, een supervriendelijke gast die me volledig onder de loep genomen heeft om de oorzaak te vinden.
Het zou een ontsteking zijn van een pees onderaan de voet. Na een ultrasone behandeling en na het aanbrengen van zo'n blauwe tape kon ik terug de baan op.
Een ontstekingsremmer en ijs konden helpen zij hij dus rap eens opgezocht welke er niet op de dopinglijst stonden en de fiets op en naar de Walmart achter medicatie en een ijs compress.
Ik pak daar een bocht op de parking en ik zie daar nog net een donkere plek op het asfalt liggen maar te laat, KNAL, BOEM, PETAT voorwiel schuift weg en voor ik het weet knal ik daar tegen de grond. Ik reed maar 20 km/u maar des te trager je rijd des te harder je valt denk ik.
Uit interesse toch nog eens terug gaan kijken wat daar nu op de baan lag en het was dus een olie plas midden in die bocht. Spekglad als ijs. Waarschijnlijk had zo'n super verbouwde amerikaanse jeep daar iets achtergelaten.
Gevolg: linker schouder, elleboog en knie geschaafd. Maar niets ergs want momenteel heb ik er al geen pijn meer in.

Dus het was me het dagje wel. Hopelijk is de ellende nu gepasseerd zodat ik hier nog heelhuids aan de start kan komen.
Ik hou jullie wel op de hoogte van de verdere gebeurtenissen hier. En hopelijk heb ik de komende dagen niet veel te melden want dat betekent meestal dat alles goed gaat. ]]> General http://www.jourygokel.beindex.php?itemid=194 Thu, 8 Oct 2009 06:08:21 +0200 http://www.jourygokel.beindex.php?itemid=193 Steeds meer atleten komen al vroeg zwemmen en de organisatie voorziet vanaf nu ook een bewaakte zone om je kledij af te geven.
Daarnaast is de organisatie ook druk in de weer om het centrum van Kona om te toveren tot een atletendorp met tal van standjes met de nieuwste flashy kledij en materiaal.
Deze morgen heb ik het volledig parkoers gezwommen en net voor de laatste boei hoorde ik constant sonar geluiden waar ik niet echt veel belang aan hechtte, maar toen ik stopte aan de boei zag ik dat ik omsingelt was door dolfijnen. Zeker een 10-tal zaten rondom mij, echt een super gevoel om in hun leefwereld tussen die dieren te mogen vertoeven.
En omdat het water hier glashelder is kon ik ze dus in al hun pracht bewonderen, hoe ze naar de bodem zwommen en dan even later terug lucht kwamen happen net naast me.
Ik heb nog rap geprobeerd om wat van hun zwemtechniek te leren want amai, zo sierlijk dat zij zich bewegen in het water, en dit in tegenstelling tot wat wij proberen.
Dat maakt nog maar eens duidelijk dat een mens niet gemaakt is om zich snel in het water voort te bewegen.
Mijn zwemtraining deze morgen was dus meer dan geslaagd, het gevoel in het water was goed en ik had de wonderen der natuur mogen aanschouwen.

Daarnaast valt er natuurlijk nog weinig spannends te melden, de gewone sleur van de voorbereidende atleet. Dit bestond uit nog een 50-tal minuutjes lopen met Dominic en Sander en na de middag nog maar eens naar Kona om wat in de winkeltjes rond te neuzen.
Ik ben al benieuwd naar wat L&H vandaag gaan te vertellen hebben als ze thuis komen. Hun tocht ging vandaag richting Hilo waar ze onderandere de Akaka watervallen gingen bekijken.
]]> General http://www.jourygokel.beindex.php?itemid=193 Tue, 6 Oct 2009 05:30:15 +0200 http://www.jourygokel.beindex.php?itemid=192 Vanaf dinsdag komt het Ironman circus hier dan op gang en vanaf dan zal er wel weer meer te melden vallen.
Deze voormiddag een 90km gefietst en daarmee zat de training er al op voor vandaag. Daarna wat aan het zwembad gelegen en nog eens samen met Sander en Dominic inkopen gaan doen en in het centrum van Kona gelopen.
Ondertussen waren mijn trouwe supporters al onderweg naar Hawi en zij hebben dan ook voor wat nieuwe foto's gezorgd die je al online kunt bekijken.
Morgen om 7u in het grote zwembad gaan zwemmen en daarna nog een 10km lopen.

Morgen gaan L&H (Linda en Herman) naar Hilo om de watervallen te bekijken.
Ik verwacht van hen iedere avond een uitgebreide uitleg over hun dag en uitleg bij de foto's zodat ik het thuis kan verder vertellen zoals ik het zelf meegemaakt zou hebben.

]]> General http://www.jourygokel.beindex.php?itemid=192 Mon, 5 Oct 2009 06:51:18 +0200 http://www.jourygokel.beindex.php?itemid=191 Deze morgen om 7u gaan zwemmen in de oceaan voor een zeer rustig zwemmeke. Jim (De sitter, deze nacht pas toegekmen), Dominic en Sander waren er ook bij om rustig verder te ontwaken in onze aquarium.
Daarna nog een goed uur zeer rustig gelopen met Dominic. Mijn gevoel tijdens het lopen begint echt wel snel te verbeteren ten opzichte van de eerste dagen.
Nog een paar dagen en ik ga er nog van kunnen genieten om in de warmte te lopen.
Deze namiddag nog eens naar Kona dorp geweest om wat te gaan rondhangen in de winkeltjes en nu zitten we gezellig op ons terrasje de zonsondergang aan het aanschouwen.
Momenteel is Herman terug in Full Force na zijn dipje (bijna in slaapvallen) van deze middag na het eten maar nu is mijn moeder aan de beurt die hier nog voor het avondeten zit te geeuwen en te vechten om wakker te blijven.
Het lijkt een beetje het beeld van Florida dat terug komt.

PS: Er staan ook terug wat extra foto's online]]> General http://www.jourygokel.beindex.php?itemid=191 Sun, 4 Oct 2009 05:53:43 +0200 http://www.jourygokel.beindex.php?itemid=190 Want ik voel wel dat er wat vermoeidheid in zit momenteel. Is ook wel logisch want de laatste weken voor ik naar hier kwam had ik niet zoveel trainingsuren kunnen afwerken door mijn drukke werkagenda. En als je dan hier gemiddeld 2 trainingen op een dag moet afwerken begin je dat wel toe voelen.
Maar nu nog een weekske rustig aan en dan ga ik er wel staan (allé, hoop ik toch).
Ook al heb ik nog altijd het gevoel dat het hier net iets te warm is voor mij, toch ga ik me niet laten kennen.

Vanavond komen ook mijn moeder en Herman toe, dus vanaf dan moet ik mijn condo delen met hen en zal er hier wat meer leven in huis zijn.
Ik moet dringend een keer nadenken welke taakjes ik hen allemaal kan geven om mezelf het leven nog wat makkelijker te maken :-).

Deze namidag gaan we waarschijnlijk nog een keer rond lopen in Kona zelf of wat aan het zwembad/strand liggen.
Pffff, het is hier lastig zenne :-)

Oh ja, ik schrijf in de titel wel dat het zwaarste erop zit maar ik heb net op mijn trainingschema gezien dat ik volgende week zaterdag nog een zwaardere training heb.
Bink heeft er een Ironmanneke op gezet.
Dus dat zal waarschijnlijk ook nog ne zware dag worden.]]> General http://www.jourygokel.beindex.php?itemid=190 Sat, 3 Oct 2009 01:08:33 +0200 http://www.jourygokel.beindex.php?itemid=189 Het begon deze morgen wel zeer goed toen ik net buiten Kona een triatleet achter een scooter zag rijden een 50-tal meter voor me. Ze waren nog maar pas vertrokken en reden nog niet rap dus kon ik er makkelijk naartoe rijden.
Het bleek Macca te zijn (op zijn twitter pagina http://twitter.com/chrisjmacca schrijft hij ook over zijn ritje). Het eerste stuk was wind in de rug en de snelheid ging dan ook rap boven de 50 maar ik kon makkelijk volgen.
Toen we aan Energy Lab waren en daar met 55 per uur naar boven stoven vond ik het toch wel slimmer om hem te laten rijden en mijn tochtje alleen voort te zetten.
Na nog maar 30km begon de wind al serieus in het nadeel te waaien en moest ik zelfs al verschillende malen binnenblad schakelen om nog vooruit te geraken. Dat beloofde, zeker als je weet dat de hevigste wind normaal maar na een goeie 70km begint (Klim naar Hwai).
Tja, er zat dus niets anders op dan in mijn eentje tegen de elementen op te beuken en te hopen dat de wind verder weer wat minder ging zijn.
Jammergenoeg bleek de wind niet echt te minderen en bleef het voort beuken tot in boven in Hawi.
In de klim naar Hawi was Marino me ondertussen voorbij gestoven. Ik denk dat hij ergens een schild rond hem geeft die hem beschermt tegen de wind want zoals die me passeerde: NIE NORMAAL.
Het beste wat je op zo'n moment kunt doen is gewoon negeren wat je ziet gebeuren want anders heb je zeker goesting om je fiets in de lavavelden weg te smijten.
Als je dan bovenkomt in Hawi wil je eigenlijk maar 1 ding, wind in de rug die net zo hard waait als in het doorgaan. Maar die afdaling valt dan ook weer serieus tegen. Door de harde zijwind was het eigenlijk levensgevaarlijk om af te dalen en moest ik echt snelheid minderen om niet tegen de vangrail geknalt te worden. Je hebt dan eens bergaf en dan moet je constant vertragen om niet in den decor te waaien.
En als het dan nog niet genoeg is dan blijkt dat de laatste 50km weer tegen wind zijn omdat intussen de wind gedraaid is. Ik kan je zeggen dat een mens op zo'n moment al eens zou beginnen vloeken zenne.

Maar uiteindelijk zijn we goed thuis gekomen en inmiddels is al mijn miserie van deze voormiddag al lang weer vergeten.]]> General http://www.jourygokel.beindex.php?itemid=189 Thu, 1 Oct 2009 07:06:25 +0200 http://www.jourygokel.beindex.php?itemid=188 In het zwembad ook de gebroeders Veldeman en Thomas Manneart tegengekomen; Kona begint hier nu toch stilletjes aan overgenomen te worden door de triatleten.

Na de middag stond er nog een serieuze looptraining op het programma van 30km. Gelukkig kon ik rekenen op Sander die met me mee gefietst is, om me te bevoorraden van drank tijdens mijn tochtje naar de luchthaven en terug. Ik heb veel geluk gehad met de weersomstandigheden want gedurende de helft van mijn training had de zon zich verscholen onder een wolkendek wat de temperatuur dragelijk maakte. Maar toch blijft het een lastig traject waar het eigenlijk constant lichtjes op en neer gaat en je maar moeilijk in je ritme komt.

Dankzij super Sander die naast de bevoorrading ook nog eens fotograaf speelt staan er terug wat foto's online.]]> General http://www.jourygokel.beindex.php?itemid=188 Wed, 30 Sep 2009 07:54:11 +0200